Οδηγίες Χρήσεως του Μπουφέ

Με ευλάβεια οι πληβείοι στα συμβούλια κοινωνικής δικτύωσης, αποφασίζουν και διατάζουν, ο ένας τον άλλον κι όλοι μαζί τους ίδιους, για την ευμάρεια του νέου έτους, το κυνήγι της ευτυχίας και υπόσχονται να βγάλουν και αυτή τη χρονιά, με χαμόγελο κάθε είδους.

Σιχάθηκα πάλι.
Μάσκες θεατρου
Και θα μου πεις φίλε μου άεργε, γιατί αντιδρώ έτσι σε μια τόσο ανθρώπινη συμπεριφορά;

Μα γιατί είναι απάνθρωπη, δεν βρίσκεις;

Θετικές σκέψεις με το ζόρι, προσωπικές προσευχές με λόγια απρόσωπων αποφθεγματιστών σε τοίχους τουαλέτας (ή της Avon), καταφέρανε να "παχύνουν" σαν νύφη Μαροκινή, την αίσθηση του "αξίζω περισσότερα" στον καθένα μας. Και πλέον δεν είναι καν αστείο, καθώς αν κάτσεις και το δεις λίγο πιο καθαρά, θα διαπιστώσεις πως αυτή η αίσθηση είναι εύκολη για τη συναίσθηση μας και τρέφεται επαναλληπτικά, απο τον κώλο Α στο στόμα Β και απο τον κώλο Β στο στόμα Α. Όπως οι ψυχώσεις, ανάμεσα στο άτομο και τη σχιζοειδή του προσωπικότητα.

Η εποχή μας δεν είναι χάλια λόγω καταστάσεων ή συγκυριών αλλά επειδή είναι "χάλιες" όσοι την κατοικούν. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η κουταμάρα και η κατάντια μας είναι προσβάσιμη κάθε στιγμή, με δυό χάδια στο γυαλί*¹ αρκεί να μας καπελώνει μια κεραία 4G. Η εξίσωση πηγαίνει ως εξής, πρόσβαση = μόλυνση και αυτό αποτελεί την ασθένεια που ανέπτυξα παραπάνω, καθώς και μέρος του λόγου που σιχαίνομαι. Γιατί καλή η ενότητα, η κοινωνικότητα και η επικοινωνία βρε γείτονα, αλλά αν είναι να με κάνουν ζόμπι, τα απαρνιέμαι ταχύτερα απο την δημιουργία κρίσης πανικού όταν αντιλαμβάνεσαι πως τελειώνει η μπαταρία σε ταξίδι, 3 ώρες πριν φτάσεις σπίτι.

Καλλιτεχνική απεικόνιση κρίσης πανικού

Και τώρα η ερώτηση για το μαξιλαράκι των 2 εκατομμυριων δραχμών!*²

"Κακό είναι βρε ΣΚΑΤΟΨΥΧΕ και ΚΡΕΤΙΝΕ να θέλουν οι άνθρωποι να είναι χαρούμενοι όλη μέρα; Να θέλουν περισσότερα;"

Φυσικά και όχι! Όχι εντελώς......

Βλέπεις όσο περνάει ο καιρός αναπτύσουμε νέες ικανότητες διαχείρισης της πραγματικότητας, σαν είδος. Το να ξεχωρίζει μια πραγματικότητα στο κεφάλι μας διαγράφοντας τις υπόλοιπες είναι το πρόβλημα γιατί σημασία δεν έχει η επιθυμία μας. Σημασία έχει το αν πράττουμε επι αυτής και στο τέλος της ημέρας, το αποτέλεσμα, το οποίο πάντα είναι μικρό, ακόμα και για όνειρο. Η ναρκωμανία του σήμερα για μια ζωή "σκέτη γλύκα" - ένα κακόγουστο αστείο. Είναι σαν να θες γλυκιά τη μπύρα, το ουίσκι ή το κρέας. Ξύπνα άμοιρε γείτονα! Σε μπουφέ ζήτησες να φας τη γλάστρα!

Κι όχι ότι με νοιάζει εμένα. Απλά παραπονιέμαι γιατί με κούρασε να βλέπω τα χάμστερ να τρέχουν μέσα στη ροδέλα.


Θες να είσαι χαρούμενος; Υπάρχουν τρόποι.

Θες όμως να είσαι πρεζόνι ενός συναισθήματος του οποίου η συχνή απώλεια θα σε κάνει σκουπίδι;











Ας σοβαρευτούμε.

                                             
*¹ Όποιος στην εποχή του smartphone μιλάει για πατήματα κουμπιών να τον πατήσουνε ρινόκεροι που μεταφέρουν πλοία.
*² Αναφορά στο τηλεπαιχνίδι του "Εκατομμυριούχου", προ του ευρώ. Συγγνώμη στους νεαρότερους αναγνώστες μου για την ταλαιπωρία.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος ε;

Συνταξιδιώτης μου ο φόβος