Συνταξιδιώτης μου ο φόβος

Ο φόβος, ένα απο τα πιο δυνατά και αρχαία συναισθήματα. Η κινητήρια δύναμη όσων χτίσαν κάστρα κι όσων εξερεύνησαν τις εφτά θάλλασες και τις έξι ηπείρους. Απο τα πιο όμορφα συναισθήματα, που κάπου στην εξέλιξη του πολιτισμού ο άνθρωπος απώλεσε και πλέον φοβάται να απολαύσει και να τραφεί. Ο φόβος μας κρατάει ζωντανούς και μας διδάσκει αλήθειες για τον εαυτό μας όπως κανείς. Είναι ο καθρέφτης που τονίζει τις ατέλειες μας και τον φοβόμαστε για αυτό.


Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον τρόμο που ένιωσα κάποτε, τον καιρό που έχασα κάποιους ανθρώπους απο τη ζωή μου και έπρεπε να κοιτάξω τον εαυτό μου μέσα απ' τον μαγικό αυτό καθρέφτη. Ήμουν τόσο χάλια ψυχολογικά που αρχικά έπνιξα τον εαυτό μου σε φθηνό αλκόολ και εύκολες γυναίκες. Όμως μια μέρα γεννήθηκε ο φόβος του να συνεχίσω να ζω αυτή την άψυχη ζωή, για πάντα.


Εκείνη τη μέρα, κοίταξα τον εαυτό μου μες στα μάτια, τρομαγμένος, και δεν ανοιγόκλεισα τα βλέφαρά μου ούτε μια στιγμή. Το συναίσθημα του να σε καταπίνει ο ίδιος σου ο εαυτός και να γίνεται φοβία η αντανακλασή σου, ακούγεται ποιητικό και σκοτεινό. Είναι όμως η μία μεριά του νομίσματος. Τον καιρό που καταχράστηκα τον χρόνο μου με πράγματα που δεν με γέμιζαν, έτρεχα απο τα πραγματικά μου προβλήματα. Μια μέρα όμως έτρεξα φοβισμένος προς τα ίδια προβλήματα.


Δεν είχα πλέον καλυμένο τον καθρέφτη κάτω απο θολωμένες νύχτες και γυναίκες για τις οποίες δεν ένιωσα έντονα συναισθήματα. Νηφάλιος και μόνος, γνωρίζοντας τι θέλω, διαλογίστηκα τους περασμένους μου εφιάλτες και άρχισα να ανακαλύπτω τον εαυτό μου. Κατακτώντας μια φοβία τη φορά. Και όταν τελείωσα να τρέχω απο το οτιδήποτε, συνέχισα να απολαμβάνω τη ζωή, με ένα χαμόγελο στα χείλη. "Νίκησα" σκέφτηκα. "Ώρα να βρω την επόμενη πρόκληση που θα με γεμίσει ζωή". Λίγο που ήξερα, τίποτα πια δεν μπορούσε να με θρέψει.


Απογοητευμένος, πλανιόμουν για πολύ καιρό στον κόσμο όπου τίποτα δεν με συγκινεί. Μετά απο κάποιο σημείο, η ταχύτητα του βηματός μου άρχισε να αλλάζει και πάλι. Κάθε βήμα ήταν ταχύτερο απο το προηγούμενο και πριν το καταλάβω έτρεχα με όλη μου τη δύναμη, φοβισμένος πως θα ζω για πάντα σε αυτή τη πλάνη. Πάλι νιώθω τον τρόμο, βλέπω όνειρα όταν κοιμάμαι και σφίγγω τα δόντια μου όταν χάνομαι στις σκέψεις μου και τις ελπίδες μου. Και δεν θα μπορούσα να μη νιώθω ευτυχισμένος όπως κανείς.

Ειλικρινά; Φοβάμαι. Είμαι στο σημείο όπου πρέπει να αναλάβω τις ευθύνες για τον εαυτό μου και για τους ανθρώπους που αγαπώ. Όπως το βλέπω, νιώθω πως χρειάζεται να επωμιστώ όλον τον κόσμο μου. Όχι απο αυτοτιμωρία άλλα απο φόβο πως αν δεν τον φορτωθώ εγώ, ο κόσμος αυτός θα καταρεύσει. Αρκετά περπάτησα δίχως βάρος πάνω στις πλάτες μου, ψάχνοντας για υποκατάστατα συγκίνησης. Ήρθε η ώρα μου να μετρηθώ απέναντι στον κόσμο. Δεν νιώθω έτοιμος. Φοβάμαι. Παρ' όλα αυτά δεν έχω επιλογή να το βάλω στα πόδια. Ούτε να χάσω. Ότι είναι να γίνει, ας γίνει, εγώ θα νικήσω απέναντι του.

Κι ας φοβάμαι. 


Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οδηγίες Χρήσεως του Μπουφέ

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος ε;